اثر 3 و 6 هفته تمرین هوازی بر فاکتورهای رشدی و التهابی کبدی متعاقب القای دوزهای مختلف دوکسوروبیسین

دوکسوروبیسین(DOX) یک آنتی بیوتیک با طیف وسیعی از عملکرد ضدتوموری و ضدسرطانی(آنتی نئوپلاستیک) است و از اواخر دهه ۶۰ میلادی به طور گسترده ای در درمان سرطان های مختلف استفاده می شود. متاسفانه، استفاده بالینی از این داروی بسیار موثرضدسرطانی محدود شده است و این موضوع به دلیل اثرات سمیت شدید این دارو بر برخی از بافت های بدن از جمله قلب، کبد، کلیه و دستگاه عصبی می باشد. اثر ۳ و ۶ هفته تمرین هوازی بر فاکتورهای رشدی و التهابی کبدی متعاقب القای دوزهای مختلف دوکسوروبیسین در موش های صحرایی نر بود. ۷۲ سر موش صحرایی نر با نژاد ویستار بطور تصادفی به دو گروه کنترل و تمرین تقسیم شدند. گروه­ تمرین خود به ۳ و ۶ هفته­ای تقسیم شد. برنامه تمرینی شامل دویدن روی نوارگردان به مدت ۵۴-۲۵ دقیقه در روز با سرعت ۲۰-۱۵ متر در دقیقه، ۵ جلسه  در هفته و  به مدت ۳ و ۶ هفته بود. در پایان دوره تمرینی موش­های گروه کنترل و تمرین مجدداً بطور تصادفی به زیر گروه­های دوکسوروبیسین (mg/kg10 و mg/kg20) و سالین(۹/۰ درصد) تقسیم شدند. هر دو تزریق ۲۴ ساعت پس از آخرین جلسه­ی تمرین انجام شد و ۲۴ ساعت پس از آن موش­ها کشته شدند. سطوح فاکتور های رشدی و التهابی از طریق روش الایزا اندازه­گیری شدند. داده­ها با روش آنالیز واریانس یکطرفه و آزمون تعقیبی توکی(LSD) در سطح ۰۵/۰ P≤  تحلیل شد. القای دوکسوروبیسین(۱۰ و ۲۰ میلی­گرم بر کیلوگرم) منجر به عدم تعادل شاخص­های رشدی و التهابی در کبد شد. ۳ منجر با افزایش معنادارIGF-1  و تمرین ۶ هفته منجر به کاهش معنادار IGF-1، افزایش معنادار IGFBP-3و IGFBP-3/IGF-1  در مقایسه با گروه کنترل+سالین شد. با وجود این، پس از ۳ هفته تمرین هوازی و تزریق DOX (10 و ۲۰ میلی­گرم بر کیلوگرم)، تمام شاخص ها افزایش و کاهش غیر معناداردر دوز ۱۰ و کاهش معنادار در IGF-1 ،IGF-1/IGFBP-3 و IFN-γ در مقایسه با گروه کنترل+دوکسوروبیسین ۱۰ و یا ۲۰ میلی­گرم بر کیلوگرم  مشاهده شد. و همچنین، پس از ۶ هفته تمرین هوازی و تزریق DOX (10 و ۲۰ میلی­گرم بر کیلوگرم)، به ترتیب کاهش معناداری در IGF-1 و IGF-1/IGFBP-3 و افزایش معنادار در IGFBP-3 و کاهش معناداری در IGF-1 و IGF-1/IGFBP-3 و IFN-γ در مقایسه با گروه کنترل+دوکسوروبیسین ۱۰ و یا ۲۰ میلی­گرم بر کیلوگرم  مشاهده شد. از سوی دیگر، تفاوت معناداری بین درمان با دوکسوروبیسین۱۰ و ۲۰ میلی­گرم بر کیلوگرم وجود نداشت . نتایج پیشنهاد می­کند که حفاظت کبدی ناشی از تمرین ورزشی مزمن در موش­های درمان شده با DOX، با ایجاد تعدل در فاکتورهای رشدی و التهابی همراه است.

نوع فایل : word 

تعداد صفحات :۱۸۲

فصل اول

۱-۱٫ مقدمه

۱-۲٫ بیان مسأله

۱-۳٫ اهمیت و ضرورت پژوهش

۱-۴٫ اهداف پژوهش:

۱-۴-۱٫ هدف کلی

۱-۴-۲٫اهداف ویژه

۱-۵٫ فرضیه‌های پژوهش

۱-۶٫ تعریف واژهها و اصطلاحات پژوهش

فصل دوم

۲-۱٫ مقدمه

۲-۲٫  مبانی نظری پژوهش

۲-۲-۱٫ آنتراسایکلینها و تاریخچه

۲-۲-۲٫ دوکسوروبیسین به عنوان یک عامل درمانی

۲-۲-۳٫ سمیت ناخواسته دوکسوروبیسین

۲-۲-۴٫ سمیت ناخواسته دوکسوروبیسین در کبد

۲-۲-۵ .آناتومی و فیزیولوژی بافت کبد

۲-۲-۶٫سرطان در کبد

۲-۲-۷٫ مکانیزم التهاب در سرطان

۲-۲-۸٫ ساختار و فیزیولوژی فاکتورهای التهابی

۲-۲-۸-۱٫  اینتر لوکین ۱۰ (IL-10)

۲-۲-۸-۲٫ اینترفرون گاما (IFNγ)

۲-۲-۹٫ دستگاه رشدی

۲-۲-۱۰٫ پروتئینهای متصل شونده به IGF

۲-۳٫ پیشینه پژوهش

۲-۳-۱٫ مطالعات دوکسوروبیسین در حیطه غیر ورزشی و ورزشی

فصل سوم

۳-۱٫ مقدمه

۳-۲٫ روش پژوهش

۳-۳٫ آزمودنی های پژوهش

۳-۴٫ متغیرهای پژوهش

۳-۴-۱٫ متغیرهای مستقل

۳-۴-۲٫ متغیر وابسته

۳-۵٫ تغذیه و محیط نگهداری حیوانات:

۳-۶٫ ابزارهای مورد استفاده در پژوهش:

۳-۷٫ برنامه تمرینی آزمودنیها

۳-۸٫ نحوه تهیه و تزریق دوکسوروبیسین

۳-۹٫ بافت برداری و آنالیز آزمایشگاهی

۳-۱۰٫ روش تجزیه و تحلیل اطلاعات

فصل چهارم

۴-۱٫ مقدمه

۴-۲٫ تجزیه و تحلیل دادههای توصیفی

۴-۲-۱٫ فاکتور شبه انسولین  (IGF-1)

۴-۲-۲٫ پروتئین -۱ متصل به IGF-1 (IGFBP-1)

۴-۲-۳٫ پروتئین-۳ متصل به IGF (IGFBP-3)

۴-۲- ۴٫ نسبت IGF-1 بهIGFBP-3

۴-۲-۵٫  اینترفرون گاما

۴-۲-۶٫ اینترلوکین ۱۰(IL-10)

۴-۳٫ آزمون فرضیه های پژوهش

۴-۳-۱٫ آزمون فرضیه اول

۴-۳-۲٫ آزمون فرضیه دوم

۴-۳-۳٫ آزمون فرضیه سوم

۴-۳-۴٫ آزمون فرضیه چهارم

۴-۳-۵٫ آزمون فرضیه پنجم

۴-۳-۶٫ آزمون فرضیه ششم

فصل پنجم

۵-۱٫ مقدمه

۵-۲٫ خلاصه پژوهش

۵-۳٫ بحث و بررسی

۵-۳-۲٫ بررسی IGFBP3

۵-۳-۳٫ بررسی IL-10

۵-۳-۴٫ بررسی تغییرات INF-γ

۵-۴٫ نتیجه گیری

۵-۵٫ محدودیتهای پژوهش

۵-۶٫ پیشنهادهای پژوهش

۵-۶-۱٫ پیشنهادات برخاسته از تحقیق

۵-۶-۲٫ پیشنهاد به محققان آتی